luxury residencesluxury residences
Spetses panorama 1
Spetses panorama 1
Slider

Ο Γιώργος Σταματίου γεννήθηκε το στην Παιανία της Αττικής. Σπούδα­σε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Α­θήνας και πήρε διδακτορικό Νεοελληνι­κής Φιλολογίας από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων το Δίδαξε εικοσιένα χρόνια στην Αναργύρειο και Κοργιαλένειο Σχολή Σπετσών (Α.Κ.Σ.Σ.) και διη­ύθυνε για δέκα χρόνια(1983 - 1992) το Αύκειο του ίδιου νησιού, στο οποίο έζη­σε μόνιμα από το 1962 μέχρι το θάνατο του. Ήταν παντρεμένος με την οδοντία­τρο Ματίνα Σωτ. Λίτσα, ανιψιά του Ιδρυ­τή της Α.Κ.Σ.Σ. Σωτηρίου Ανάργυρου.
Σαν άνθρωπος ήταν σεμνός, ευαί­σθητος, έντιμος. Διακρινόταν για τη λε­πτότητα του χαρακτήρα του, για το ήθος του. Στη ζωή του έδωσε δείγματα δημοκρατικότητας, συνέπειας, αξιοπρέπει­ας. Δεν υποχωρούσε μπροστά σε οποι­αδήποτε απειλή αν πίστευε πως έκανε το καθήκον του και το «πρέπον». Θυμά­μαι τους απεργιακούς αγώνες του στην Αναργύρειο Σχολή με ορατό τον κίνδυ­νο να απολυθεί, και την απόφαση του ό­ταν ήταν Διευθυντής του Αυκείου, να α­περγήσει κατά τη διάρκεια των Πανελ­ληνίων Εξετάσεων με αποτέλεσμα να «τιμωρηθεί» από τον Προϊστάμενο Δ. Ε. με τον αποκλεισμό του από την επιτρο­πή των εξετάσεων αυτών στην οποίαν κάθε χρόνο ήταν πρόεδρος.

 

Αγαπούσε τη φύση, την ελληνική αρ­χαιότητα, τις παραδόσεις μας, τον πολι­τισμό μας. Τον θυμάμαι, όταν ήρθε στη Μυτιλήνη, να ανηφορίζει τα λιθόστρωτα καλντερίμια του Μανταμάδου, του Μόλυβου και της Αγιάσου, να περιεργάζε­ται με θαυμασμό τα πέτρινα σπίτια των γραφικών χωριών της Λέσβου. Θυμάμαι ακόμα να επισκεπτόμαστε τα μοναστή­ρια, τα μουσεία, τα μεσαιωνικά κάστρα, τις βυζαντινές εκκλησιές, και άλλα α­ξιοθέατα του νησιού, ή να περιμένουμε υπομονετικά, καθισμένοι στον απόκρη­μνο βράχο της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας, να απολαύσουμε το μοναδικό ηλιοβασίλεμα στην Πέτρα, εκεί που ο ή­λιος, τεράστιος, σαν πύρινος δίσκος, βουτάει αργά στη θάλασσα και χάνεται  στα βάθη του πελάγους. Και άλλες φο­ρές πάλι να ψάχνουμε σε δύσβατα και απάτητα μέρη να βρούμε τα απομεινά­ρια αρχαίων ναών ή άλλων κτισμάτων, που κάπου είχε διαβάσει πως υπάρχουν σκορπισμένα σε διάφορες περιοχές της Λέσβου, ή να συζητά επί ώρες με α­πλούς ανθρώπους του μόχθου, ψαρά­δες, τσουκαλάδες, ξωμάχους της γης, για να μάθει τα μυστικά της τέχνης τους, τα έθιμα τους, τη ζωή τους.

Σαν εκπαιδευτικός ήταν από εκεί­νους που πίστευαν ότι επιτελούσαν λει­τούργημα. Στους μαθητές του προσπα­θούσε να μεταλαμπαδεύσει τις ηθικές αξίες για τις οποίες αγωνιζόταν σε όλη του τη ζωή. Ήταν εργασιομανής και συ­νάμα τελειομανής. Αγαπούσε την επι­στήμη του με πάθος.
Είχε πολλές γνώ­σεις, ευρύ πνεύμα και πλατιά μόρφωση. Μπορούσε να αναπτύξει οποιοδήποτε φιλολογικό θέμα χωρίς καμιά προετοι­μασία. Η διδασκαλία του ήταν λεπτομε­ρειακή, παραστατική και ευχάριστη ,Ο λόγος του σαφής και κρυστάλλινος με την εκπληκτική ευχέρεια που είχε στη χρησιμοποίηση της γλώσσας και τη ζω­ντάνια στην αφήγηση καθήλωνε τους μαθητές του. Παρέδιδε το μάθημα με καθαρή άρθρωση και φωνή τόσο δυνατή που ακουγόταν και σε άλλες αίθουσες διδασκαλίας του σχολείου. Ήταν οικεί­ος και προσιτός στους μαθητές του. Και κυρίως ευγενικός. Επιβαλλόταν όχι με την αυστηρότητα και τις πειθαρχικές ποινές, αλλά με την αγάπη και την ευγέ­νεια του. Όταν απευθυνόταν σε μαθητή πρότασσε πάντοτε στο επώνυμο του τη λέξη «κύριε» και σε μαθήτρια τη λέξη «δεσποινίς».
Οι μαθητές εισέπρατταν την αγάπη που τους έδινε και του την ανταπέδιδαν πλουσιοπάροχα. Γι' αυτό έ­χαιρε σεβασμού και εκτίμησης από γο­νείς και μαθητές. Ασκούσε τα καθήκο­ντα του με ζήλο και ενθουσιασμό. Μα ό­ταν είδε πως το εκπαιδευτικό μας σύ­στημα άρχισε να χωλαίνει με τις συνε­χείς καταλήψεις σχολείων και τα κρούσματα παραβατικής συμπεριφο­ράς από μερικούς μαθητές, προτίμησε να αποσυρθεί από την εκπαίδευση και να συνταξιοδοτηθεί. Με τους καθηγητές είχε άριστη συ­νεργασία. Πάντοτε πρόσφερε αμέριστη τη συμπαράσταση του σε όσους την εί­χαν ανάγκη. Θυμάμαι πόσο με βοήθησε όταν μου ανέθεσαν τη διοργάνωση των εθνικών εορτών της Αναργυρείου Σχο­λής.

Δε θα ξεχάσω ποτέ πόσο μου συ­μπαραστάθηκε στη συγγραφή των πρώ­των ιστορικών μου μελετών. Ακόμα η­χούν στα αυτιά μου οι συμβουλές του, όταν μου παρέδιδε το 1992 τη Διεύθυν­ση του Λυκείου Και αγωνιούσε για το αν θα τα καταφέρω. «Προσεύχομαι για σένα» μου έλεγε όταν με συναντούσε στο δρόμο.
Ο Γιώργος Σταματίου δε δίδασκε μό­νο με το λόγο αλλά και με το παράδειγ­μα του. Για τους μαθητές του και για ό­σους τον συναναστρέφονταν ήταν όχι μόνο πηγή γνώσης αλλά και πρότυπο ζωής.
Μας βοήθησε να γίνουμε καλύτε­ροι άνθρωποι. Μας έμαθε να πιστεύου­με βαθιά στις ανθρώπινες αξίες και όχι στα αξιώματα, να μην απεμπολούμε τις αρχές μας, κάνοντας συμβιβασμούς. Ο Γιώργος Σταματίου δεν ήταν μόνο έ­νας φωτισμένος παιδαγωγός, Ήταν μια πολύπλευρη προσωπικότητα ,διανοούμενος με κρίση και οξυδέρκεια που δεν επαναπαύτηκε στο πράγματι επιτυχημένο εκπαιδευτικό του έργο. Πνεύμα ανήσυχο, με δυνατή πένα, κριτική δεινότητα, γλαφυρότητα λόγου, γραπτού και προφορικού, ανέπτυξε πολυσχιδή δράση σε πολλούς τομείς της κοινωνικής και πνευματικής ζωής του τόπου.
Ήταν πολυτάλαντος. Δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος, πεζογράφος, κριτικός, αρθρογράφος, ιστορικός ερευνητής, λογοτέχνης, ηθοποιός, σκηνοθέτης. Τακτικός συνεργάτης της «Ιστορίας Εικονογραφημένης» και άλλων περιοδικών ή εφημερίδων. Οι ομιλίες του, οι διαλέξεις, οι πανηγυρικοί λόγοι που εκφώνησε αποτελούν λογοτεχνικά αριστουργήματα που πρέπει να συγκεντρωθούν και να δημοσιευτούν, αν και πολλούς λόγους τους εκφώνησε από στήθους, χωρίς να χρησιμοποιήσει χειρόγραφα. Η προσφορά του στις Σπέτσες που ευτύχησαν να τον φιλοξενήσουν είναι ανεκτίμητη.

 

Λάτρης των Σπετσών, συμμετείχε για δεκαετίες σε πολλές πολιτιστικές δραστηριότητες του νησιού. Ήταν από τα ιδρυτικά και mo δραστήρια μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου.
Ακάματος εργάτης του πνεύματος έτρεχε σε εκδηλώσεις, χρόνια ολόκληρα, για να κάνει κοινωνικό και πολιτιστικό, κυρίως, ρεπορτάζ στο «Σπετσιώτικο Αντίλαλο». Τα τελευταία χρόνια, μολονότι η υγεία του είχε κλονιστεί, έγραφε ακατάπαυστα, σαν να βιαζόταν να ολοκληρώσει κάποια έργα του, προτού ο θάνατος χτυπήσει την πόρτα του. Ακόμα και τους τελευταίους μήνες της ζωής του, που αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, συνέχιζε να ξοδεύει τον εαυτό του για τους άλλους. Ακούραστος και μεθοδικός ερευνητής της ιστορίας των Σπετσών περνούσε ώρες ατέλειωτες σε βιβλιοθήκες και αρχεία για να διασταυρώσει τις πληροφορίες του, να τεκμηριώσει τα γραφόμενά του.



Τα βιβλία του που αναφέρονται στις Σπέτσες είναι πολύτιμα,


Είναι καρπός πολύχρονης και επίπονης προσπάθειας. Δείχνουν την υψηλή στάθμη της παιδαγωγικής και πνευματικής του κατάρτισης. Αποτελούν πλούσια πηγή άντλησης πληροφοριών για τον ιστορικό ερευνητή, τον επιστήμονα, το δάσκαλο, τον κάθε φιλομαθή. Και αυτά είναι: «Ο εθνικός ευεργέτης Σωτήριος Ανάργυρος, η ζωή και το έργο του», «Αναργύρειος και Κοργιαλένειος Σχολή Σπετσών, ένα υποδειγματικό κολλέγιο», «Οδηγός του Μουσείου Σπετσών», «Πέντε Σπετσιώτες ποιητές», «Η ξυλοναυπηγική τέχνη των Σπετσών», «Οι ανεμόμυλοι των Σπετσών» και άλλα που δεν πρόλαβε να εκδώσει, όπως «Η Ποδική Ιστορία των Σπετσών (1821 - 2000)» και «Η σπογγαλιεία στις Σπέτσες». Το τελευταίο εκδόθηκε πρόσφατα από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Σπετσών. Το θέατρο ήταν το μεγάλο του μεράκι. Είχε παρακολουθήσει μάλιστα μαθήματα αρχαίου δράματος στη Δραματική Σχολή του Δημήτρη Ροντήρη. 

Έγραψε το ιστορικό δράμα «Φονικό στην Ακρόπολη» με το ψευδώνυμο «Γιάννης Ντάβαρης», που είχα τη χαρά να ανεβάσω στη σκηνή με μαθητές της Αναργυρείου Σχολής και του Λυκείου Σπετσών και το κοινωνικό δράμα «Ο βιαστής» με το ψευδώνυμο «Βίας Αβίαστος». Σκηνοθέτησε το «Φιλοκτήτη» του Σοφοκλή στην Αναργύρειο Σχολή και πολλά από τα θεατρικά έργα που παρουσίασε στο κοινό το Θεατρικό Τμήμα του Πολιτιστικού Συλλόγου Σπετσών.

Από επίσκεψη αποφοίτων της Α.Κ.Σ.Σ. στις Σπέτσες.

Στην Παιανία πήγαινε τακτικά για να δει τους δικούς του ή να συμμετάσχει σε διάφορες επιστημονικές συναντήσεις. Το βιβλίο του «Νικόλαος Β. Λάβαρης Η ζωή και το έργο του» αναφέρεται στον πρόεδρο και αναμορφωτή της κοινότητας Παιανίας Ν. Δάβαρη. Ο Γιώργος Σταματίου είναι από τους πνευματικούς ανθρώπους που λάμπρυναν με την προσφορά τους τα γράμματα μας. Το συγγραφικό του έργο είναι αξιοζήλευτο. Εκτός από πολλά αξιόλογα ιστορικά βιβλία, έγραψε διηγήματα, μυθιστορήματα, αμέτρητες μελέτες και βαθυστόχαστα άρθρα σε έγκριτα επιστημονικά και λογοτεχνικά περιοδικά. Από τα λογοτεχνικά του έργα, στα οποία αποδείχνεται ταλαντούχος και άξιος δημιουργός, αναφέρουμε τις συλλογές διηγημάτων: «Ο συνταξιούχος και άλλα διηγήματα», «Ο Λάκης και η Τζίλντα», «Ένα τραίνο ταξιδεύει στη Γη της Μεσογαίας και της Λαυρεωτικής, και άλλα διηγήματα», «Το ταξίδι της "Αργώς" και άλλα διηγήματα», καθώς και δύο μυθιστορήματα: «Μελένια μάτια» και «Η ασπίδα του Δημοσθένη». Τα βιβλία του διακρίνονται για τη διαύγεια του λόγου, την πρωτοτυπία της σύλληψης, το προσωπικό ύφος, τη γλαφυρότητα τους. Η ενασχόληση του από το 1970 με το έργο του Καζαντζάκη έδωσε πλούσιους καρπούς.
Τα βιβλία του «Νίκος Καζαντζάκης, ένας αξεδίψαστος της ελευθερίας», «Η γυναίκα στη ζωή και το έργο του Καζαντζάκη», «Ο Καζαντζάκης και οι Αρχαίοι», που είναι η διδακτορική του διατριβή, τον κατατάσσουν στους κορυφαίους ερευνητές και μελετητές της ζωής και του έργου του Καζαντζάκη. Παράλληλα είχε ενεργό συμμετοχή σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια και εκδηλώσεις για τον Νίκο Καζαντζάκη στην Ελλάδα και το εξωτερικό με εισηγήσεις, ανακοινώσεις, διαλέξεις. Είκοσι μελετήματα του για τον μεγάλο Κρητικό συγγραφέα και διανοητή που δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά ή διαβάστηκαν σε καζαντζακικά συνέδρια περιέχει το βιβλίο του «Νίκος Καζαντζάκης, ο οικουμενικός». «Τα κείμενα αυτά», γράφει στον πρόλογο του δοκχμιογραφικού του βιβλίου ο συγγραφέας, «είδαν το φως της δημοσιότητας σε χρονικό διάστημα είκοσι πέντε χρόνων και αποτελούν, μαζί με τα τρία βιβλία μου για τον Νίκο Καζαντζάκη, τον πνευματικό καρπό μιας συνεχούς και επίπονης ενασχόλησης μου με τη μελέτη της ζωής και του έργου Του Παραδίδονται στη δημοσιότητα συγκεντρωμένα σ' έναν τόμο με την ελπίδα να συμβάλουν ακόμα mo πολύ στην προβολή του στοχασμού του μέγιστου Κρητικού, ενός στοχασμού και ενός Ορά¬ματος που επαναπροσδιόρισαν τις ανθρώπινες αξίες και πρότειναν στον παρακμασμένο και παραπαίοντα κόσμο μας έναν καινούριο τρόπο ζωής πιο αληθινό και πιο άξιο της υψηλής αποστολής του Ανθρώπου». Υπήρξε μέλος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Καζαντζάκη.
Για τη συμβολή του στη μελέτη του συγγραφέα του «Ζορμπά» τιμήθηκε το 1984 από το Υπουργείο Πολιτισμού με Ειδικό «Βραβείο Καζαντζάκη», και το 1991 από το Δήμο Ηρακλείου Κρήτης με «Βραβείο Καζαντζάκη» και χρηματικό έπαθλο. Και μόνο για τις μελέτες του για τον Καζαντζάκη αξίζει τον έπαινο και την αναγνώριση της προσφοράς του στη Νεοελληνική Λογοτεχνία.

Ο Γιώργος Σταματίου είχε να μας δώσει πολλά ακόμα, μα δεν πρόλαβε. Η Ατροπος βιάστηκε να κόψει το νήμα της ζωής του. Ο χαμός του μας άφησε ένα κενό, ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Μας λείπει κυρίως η ευγενική παρουσία του, η καλοσύνη του, η γλυκύτητα του. Με τα έργα του άφησε έντονα τα ίχνη του στο πέρασμα του από αυτή τη ζωή. Εξαίρετος συγγραφέας, εκλεκτός εκπαιδευτικός και άνθρωπος με πλούσιο εσωτερικό κόσμο ο Γιώργος Σταματίου, υπηρέτησε με πάθος τα Ελληνικά Γράμματα επί σειρά ετών. Ο μόχθος του ήταν βαρύς, το έργο του μεγάλο. Σε μας τους μεταγενέστερους μένει να ασχοληθούμε ουσιαστικά με αυτό, να το μελετήσουμε σε βάθος, να το αναδείξουμε αλλά και να το συνεχίσουμε. Αυτό θα είναι το καλύτερο μνημόσυνο γι' αυτόν και η ελάχιστη τιμή για τη μέγιστη προσφορά του στην πνευματική μας κληρονομιά. Ας το προσπαθήσουμε. Το αξίζει.

Παύλος Στ. Παρασκευαΐδης

 

TSAKALAKOS ROOMS SPETSES
Hotel kamelia spetses
 
 
VILLA MARINA